Hayatın Renklerini Düşündünüz Mü ?

**hükümsüzmavi** · 19.06.09, 19:23

Hayatın renklerini hiç düşündünüz mü?
Mutluluğun toz pembesiyle, mutsuzluğun simsiyahlığından başka renk yokmuş gibi davranırız. Bir de renksizlik. Oysa hayatın her dönemininin, her döneminin renkleri vardır.Toz pembeyle siyah arasında doğanın nice rengi oynaşır durur.

İçimizden fışkıran bir sevinç an'ının şafak kırmızısı nasıl da sarıverir bizi. Her yanımız nasıl canlı nasıl sıcaktır. Umudumuz birden bire kırıldığında nasıl da soluverir. Bir kahverenginin kendi içinde kıvrılmış hüznünü duyarız. Belki de içimizde bilmediğimiz bir ressam, nerede oturduğunu bilmediğimiz bir ışıkçı var. Yaşadığımız her an'ın, her duygunun, her düşüncenin renklerini, ışıklarını değiştiren, onları parlatan, soluklaştıran, canlandıran, söndüren bilmediğimiz varlık.

Bazen bir günün içinde nice renkler ardır. Limon sarısı başlayan bir güne,sevdiğiniz biri bir avuç leylak rengi katıverir, arkadan pembelerle maviler yarışır. Hayatınız renklenir. Bazen de canlı kırmızıyla başlayan bir günümüz, tatsız bir olayla grileşir, sonra tatsızlıklar düzelir, geri kalan dilimi uçuk mavi yaşarız. Her günümüzün içine bir pembe noktacık koyabilmeyi, bir tutam mavi serpivermeyi, biraz filiz yeşili katabilmeyi başarsak. Nedir peki hayatımıza biraz nenk katmak? Alışkanlıkların içinde kaybettiğimiz duygularımızı, biraz canlandırmak.

Oysa içimizin renklerini görmeyi bilmeliyiz.Pembelerimizi boğan nedir? Mavilerimizi örten nedir? Beyazımızı neler kirletiyor? Asıl reklerimiz nelerdir? Bizi biz yapan renkler. Önce bu renkleri görmeyi tanımayı başarmalıyız. Sonra da, ayrık otların bastığı bir çiçek tarhı gibi bizi sarartan, karartan renkleri bulmayı, ayıklamayı başarmalıyız.Bunu yapabildiğimiz zaman, kendi rengimiz, kendi ışığımız, hayatın renklerine ışıklarına karışacak, canlanacak parlayacaktır.

Kendimizi günlerin süregiden akışına bırakmazsak, yaşama isteğimizin farkına varırsak,kendimizi geliştirmeyi bilirsek, kendimizi yenilemeyi hayata saygı olarak görürsek, bunu başarabiliriz. O zaman görürüz ki biz kendi reklerimizi bilmezmişiz, bunlara uyan renkleri görmezmişiz.

Her insan bir renk cümbüşüdür. Hayatın insana verdiği renklerden daha fazlasını, insan hayata verir. Doğada güneşin doğması ve batması için bir gün gereklidir. Ama düşünsenize, insanın içindeki güneşin doğması ve batması bir günde kaç kez olabilir. Kendi reklerimizi göremezsek, bu renkleri nasıl canlı tutacağımızı bilemezsek, her şeyi başkalarından beklememiz kaçınılmaz olur. Beklediklerimiz gerçekleşmeyince de, umutsuzluğun grisi, siyahı bizi sarar. Oysa güneşimiz de dolunayımız da içimizdedir. Renkleri karıştırmak, açmak, koyultmak elimizdedir. Yeter ki hiç bir şeyi olduğu gibi kabul etmeyelim.Hayatı kendi renklerimizle yoğuralım, hayata kendi reklerimizi katalım. Bu da kendimizi, kişiliğimizi geliştirmekle olacaktır. Yaşama cesaretimiz, hayatı görebilme gücümüz, yaratma gücümüz, ışığımızı parlaklaştıracak, reklerimizi ortaya çıkaracaktır.

Unutmayalım.Hayat, yaşama cesareti olanları sever.

Alıntı

__________________

[Sadece Kayıtlı Kullanıcılar Linkleri Görebilir.Kayıt Olmak İçin Tıklayınız...]

19.06.09, 19:23	#1 (permalink)
hükümsüzmavi Deneyimli Tayfa Üyelik Tarihi: Feb 2008 Nereden: Herkes kendi işine baksın Mesaj Sayısı: 4.299 Konu Sayısı: 445 Takım: Beşiktaş Rep Gücü: 253160 Rep Puanı: 25315396 Rep Derecesi :	Hayatın Renklerini Düşündünüz Mü ? Hayatın renklerini hiç düşündünüz mü? Mutluluğun toz pembesiyle, mutsuzluğun simsiyahlığından başka renk yokmuş gibi davranırız. Bir de renksizlik. Oysa hayatın her dönemininin, her döneminin renkleri vardır.Toz pembeyle siyah arasında doğanın nice rengi oynaşır durur. İçimizden fışkıran bir sevinç an'ının şafak kırmızısı nasıl da sarıverir bizi. Her yanımız nasıl canlı nasıl sıcaktır. Umudumuz birden bire kırıldığında nasıl da soluverir. Bir kahverenginin kendi içinde kıvrılmış hüznünü duyarız. Belki de içimizde bilmediğimiz bir ressam, nerede oturduğunu bilmediğimiz bir ışıkçı var. Yaşadığımız her an'ın, her duygunun, her düşüncenin renklerini, ışıklarını değiştiren, onları parlatan, soluklaştıran, canlandıran, söndüren bilmediğimiz varlık. Bazen bir günün içinde nice renkler ardır. Limon sarısı başlayan bir güne,sevdiğiniz biri bir avuç leylak rengi katıverir, arkadan pembelerle maviler yarışır. Hayatınız renklenir. Bazen de canlı kırmızıyla başlayan bir günümüz, tatsız bir olayla grileşir, sonra tatsızlıklar düzelir, geri kalan dilimi uçuk mavi yaşarız. Her günümüzün içine bir pembe noktacık koyabilmeyi, bir tutam mavi serpivermeyi, biraz filiz yeşili katabilmeyi başarsak. Nedir peki hayatımıza biraz nenk katmak? Alışkanlıkların içinde kaybettiğimiz duygularımızı, biraz canlandırmak. Oysa içimizin renklerini görmeyi bilmeliyiz.Pembelerimizi boğan nedir? Mavilerimizi örten nedir? Beyazımızı neler kirletiyor? Asıl reklerimiz nelerdir? Bizi biz yapan renkler. Önce bu renkleri görmeyi tanımayı başarmalıyız. Sonra da, ayrık otların bastığı bir çiçek tarhı gibi bizi sarartan, karartan renkleri bulmayı, ayıklamayı başarmalıyız.Bunu yapabildiğimiz zaman, kendi rengimiz, kendi ışığımız, hayatın renklerine ışıklarına karışacak, canlanacak parlayacaktır. Kendimizi günlerin süregiden akışına bırakmazsak, yaşama isteğimizin farkına varırsak,kendimizi geliştirmeyi bilirsek, kendimizi yenilemeyi hayata saygı olarak görürsek, bunu başarabiliriz. O zaman görürüz ki biz kendi reklerimizi bilmezmişiz, bunlara uyan renkleri görmezmişiz. Her insan bir renk cümbüşüdür. Hayatın insana verdiği renklerden daha fazlasını, insan hayata verir. Doğada güneşin doğması ve batması için bir gün gereklidir. Ama düşünsenize, insanın içindeki güneşin doğması ve batması bir günde kaç kez olabilir. Kendi reklerimizi göremezsek, bu renkleri nasıl canlı tutacağımızı bilemezsek, her şeyi başkalarından beklememiz kaçınılmaz olur. Beklediklerimiz gerçekleşmeyince de, umutsuzluğun grisi, siyahı bizi sarar. Oysa güneşimiz de dolunayımız da içimizdedir. Renkleri karıştırmak, açmak, koyultmak elimizdedir. Yeter ki hiç bir şeyi olduğu gibi kabul etmeyelim.Hayatı kendi renklerimizle yoğuralım, hayata kendi reklerimizi katalım. Bu da kendimizi, kişiliğimizi geliştirmekle olacaktır. Yaşama cesaretimiz, hayatı görebilme gücümüz, yaratma gücümüz, ışığımızı parlaklaştıracak, reklerimizi ortaya çıkaracaktır. Unutmayalım.Hayat, yaşama cesareti olanları sever. Alıntı __________________ [Sadece Kayıtlı Kullanıcılar Linkleri Görebilir.Kayıt Olmak İçin Tıklayınız...]

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Yaşama Dair Ne Varsa, Hayatın İçinden, Hayatın Kendisi...	hükümsüzmavi	Genel	3	27.04.09 00:15
PKK renklerini Meclis'e soktular	toots	Türkiye Gündemi	7	06.03.08 00:01
Solun tüm renklerini alan yeni oluşum	Sevgisun	Türkiye Gündemi	0	27.07.07 09:25
Terkederken DÜŞÜNDÜNÜZ Mü?	Dr.TaKa	Romantizm & Duygusal Yazılar	9	30.05.07 14:01
Hiç Düşündünüz mü?	asimavi	Şiirler	1	28.05.07 13:34