Bayramda, çok sevdiğim bir dostumun evine gittim. Mutadım olduğu üzere kütüphanesinin önünde durup büyük bir haz ile kitapları seyre daldım. Hemen hepsi yıllardır oradan oraya taşınıp durmaktan hayli hırpalanmış; pek çoğu altı çizilerek okunmuş kitaplardan oluşan sevimli bir kütüphaneydi karşımdaki.
Ben öyle zevk ve hayranlıkla kitapları seyrederken sevgili dostum yanıma gelip, "Son defa bak bakalım. Yakında hepsini yakacağım..." demesin mi! Ona belli etmemeye çalıştım; ama dehşetli bir şok yaşadım. Şaşakaldım. Bir süre ne diyeceğimi bilemedim, dilim dolaştı. Ne fikrimi söyleyebildim, ne de sebebini sorabildim. İçimde derin bir acının düğümlendiğini hissettim sadece.
Sevgili dostum, belki otuz yılda kim bilir hangi zorluklarla biriktirdiği, bin bir hatıranın izini taşıyan kitaplarını yakmaya karar vermişti. Çok büyük, çok anlamlı bir sebebi olmalıydı bunun. Uzun süre ölçüp tarttım, sebepler aradım; ama bir türlü ikna edici sebep bulamadım. Kendimi düşündüm. Kitaplarımı yakabilir miydim? Evde, kütüphanemin karşısına geçip uzun uzun seyrettim. Çocuğunu uykuda seyreden bir baba gibi... Okşadım sırtlarını, kimini alıp sayfalarına göz attım. Hayır, kıyamazdım, mümkün değildi. Demek öyle bir zaman geliyor ki, kitaplar da anlamsız hale gelebiliyor. Bir şey vermez oluyor insana, konuşmaz oluyor. Ya da onların verdikleri, anlamını bütün bütün yitiriyor. Yaşamadan anlamak mümkün değil bunu.
O cümlenin, 'kitaplarımı yakacağım' sözünün acısı içimde gezinip dururken bizim 'CumaErtesi' ekinin geçen haftaki sayısında bir yazı çıktı karşıma. Sevinç Özarslan, TÜYAP Kitap Fuarı'nda pek çok yazar ve şairi yakalayıp kütüphanelerindeki 'vazgeçilmez'lerini ya da 'başucu' kitaplarını sormuş. Tahmin edilebileceği üzere yazarlarımız klasikleri sıralamışlar daha çok. Kimi de 'Benim başucu kitabım sözlüktür.' demiş. Ben, bayramdan beri kafamı kurcalayan içimi yaralayan o 'neden?' sorusunun cevabını, İlber Ortaylı'nın bu soruşturmaya verdiği cevapta buldum. Şöyle diyordu Ortaylı: "Öyle özelliği olan kitaplarım yok; ama lügatsiz yapamam. Bana göre başucu kitapları yalandır. Dindar bir insansan başucu kitabı Kur'an-ı Kerim ya da İncil'dir. Dinsiz bir adamsan hiçbir kitabın yoktur. Cahil bir adamsan da bir beğendiğini koyarsın başucuna..." Aradığım işte buydu... İnanmayacaksınız, ama sözünü ettiğim dostum da tam bir sözlük hastasıdır. Neredeyse evine her gidişimde sözlüğü yerinden çıkarır gelir. O sıralarda aklına takılan, dilinde dolaştırdığı bir kelimenin serüvenine beni de ortak eder ve biz, saatlerce o kelime senin, bu kelime benim sözlüğün sayfaları arasında dolaşır dururuz. Bayramdaki o buluşmamızda ise başka bir şey oldu. Dostum, bu kez Kur'an-ı Kerim'i getirdi. Yeni, hoş bir meal bulmuş; birlikte inceledik, uzun uzun konuştuk. İlber Hoca'nın söylediklerini okuyunca, beynimde bir şimşek çaktı ve dedim ki, tamam... Benim sevgili dostum da artık böyle düşünüyor. Kitapların yükünden kurtulmak istiyor. Kitaplar kitabı Kur'an'ın, belki bir de o elinden düşürmediği sözlüğün kendisine yeteceğine inandırmış gönlünü. O, bunu kendi içine kabul ettirmiş ve kararını vermişse ben ne yapabilirim? İçim burkulsa, üzülsem de insanın bir gün buraya, bir sözlük bir de Kur'an ile yetinecek 'olgunluğa' gelebileceğini düşünmeye, bu fikre alışmaya başladım. Sevinç Özarslan'ın haberinde Mahir Kaynak'ın söyledikleri de bu düşüncemi pekiştirmede yardımcı oldu: "Artık özel bir kitabım yok. Kitaplığım da yok. Çünkü birçok şey birikim haline gelince kitaplar da sıradanlaşıyor. Gençliğimde, beni etkileyen kitaplar, kendimi benzettiğim roman kahramanları yok değildi. Şimdi kitaplarımı çocuklarıma devrediyorum. Hayatımda kitap okumanın yeri azaldı." Yine de içimden bir ses şöyle diyor: 'Acaba insan, hayallerini yitirince mi böyle düşünmeye başlıyor?' Hayallerimi yitirmekten korkuyorum...

İşte bu noktaya okadar kitabı okuyup,okuduklarını biriktirdikten sonra varabilmiş...

__________________