[Sadece Kayıtlı Kullanıcılar Linkleri Görebilir. Üye Olmak İçin Tıklayın...]
Havalar soğudu.
Bulutların zoru buymuş demek. El ele verdiler, birlik oldular, güneşin yolunu kestiler. İşte sonunda olan oldu, havalar soğudu.
Soğuktan etkilenmiyorum hiç, inanır mısın? Sebebi, sensin. Senin sıcaklığın kalbimi ısıttı, damarlarımda dolaşan ateş olup çıktı.
Mevsimlere başkaldırabiliyorsam, bundaki etkin oldukça büyük. Büyük ne kelime? Bütün etki senin. Şimdi gülleri seviyorsam, sümbüllerin farkındaysam, papatyaların peşine düştüysem yeniden, yaz sıcaklarında Erciyes’ten kar indirebiliyorsam, sonbahar ikindilerinde hazanla boyanmış ağaçları seviyorsam, ilkbaharda yaprak yeşiline bayılıyorsam, çılgın bülbülü dinlemekten bıkmıyorsam; sebep sensin!
Sen. Bahtımın yıldızısın.
Ömrümü aydınlatanımsın.
Işık ışık!
Şimdi gece, bütün varlığıyla her şeyi yuttu. Önce dağların beri yüzüne gölgeler düştü. Gölgeler gittikçe uzadı ve karanlık bir yorgana döndü, her şeyi örttü.
Karanlıkta kalmak, bir de kimsesiz olmak kötü.
Ama ben, kimsesiz değilim.
Dolunayım pırıl pırıl parlıyor… İnadına balkona çıktım ve saatlerce baktım ona. Gökyüzünde yıldızlar… Biri daha parlak, daha önde. Sanki bana gülümsüyor, gülümsüyor.
Dolunay mı?
Dolunay, fısıl fısıl konuşuyor.
“Yıldızla gönderdiğimi al.”
Yıldızla gönderilen ne ola ki? Yoksa beklediğim haber mi?
Şiirlerin mi? Deniz suyuyla yıkanmış kokun mu?
Hasret tuzağından kurtulmuş şarkıların mı?
Yoksa?..
Yoksa, yola düşmüş özlemlerin mi?
Yoksa sen misin?
5 Kasım 2006

__________________

Vayy gerçekten güzeldi sağol

__________________