... Yeni renk veren bir çiçekti aşkım...Üzerinde bir uğur böceğiyle, sulandıkça dalında güçlenen Can Çiçeğimdi...

Güzelliğine bakılamadan,olgunlaşamadan koparıldı dalından, elime verildi... Kalakaldım öyle... çiçeğime hayat veren doğaya teşekkür edemeden, koparana neden diyemeden... Öyle vazgeçilmezdi ki, atamazdım, onda ben vardım, beni yaşatan can vardı... Kimsenin göremeyeceği yüreğimde sakladım onu... Koparıldığını bilenler saklandığını bilmediler... Kurumaya bıraktım, atamazdım, olgunlaşmamıştı daha, solmamıştı da, doğumda ölen bir çocuğun anısı gibi... Bazen yüzyıl, bazen bir gece gibi gelen yıllar geçti aradan... Orada duruyordu, kuruyordu, ben biliyordum, kimse bilmeden... Bir yıl önce, bir yıldönümünde... Atma zamanı gelmişti, eski kokusu kalmamıştı çünkü, taze çiçeklere yer açmak gerekti... Attım kimsenin bilmediği, kuruttuğum çiçeği yüreğimden... Yeni çiçekler girdi, farklı renklerde, doğanın farklı bileşimlerinden... Anlayamazdım, sen gelene kadar, bir tanem...

... Sen gelene kadar anlamadım, yüreğimi en çok hak eden sendin çünkü, oraya en çok yakışan... Yüreğime girmesine izin verdiğim her yeni çiçek, tüm özenime rağmen soluyordu ya da görünmeyen dikenler saplıyordu... Anlayamazdım... Sen gelene kadar... İlk sen farkettirdin, orada kalan izleri... Kuruyan çiçeğin, can verirken bıraktığı izleri...kırmızı, sarı, mavi, yeşil... yüreğime yapışan renkleri... Yeni çiçekler, orada kalan izlerden ürküyordu, bir çiçek mezarlığı gibi... Aşk mezarlığı gibi... Hayır, ölüm değil, yaşayamadan öldürülen çiçeğin ağırlığıydı ürküten... Sen farkettirdin, en çok sen yakışırdın çünkü... Bir çiçeği olgunlaşmadan koparmazdın çünkü... İnançtın, umuttun, yeni gelendin sen... Tarihi gözlerimde okuyandın...

...Yüreğimi veremem sana bir tanem, sana bunu yapamam...Doğru aşkı yanlış zamanda yaşadım...Güzel bir birliktelik için aşkın olgunlaşması gerekir de, bitiş için, terkediş için, ayrılık için de öyle değil mi?.. Bitişi olgunlaştırmazsan, biri yaralanır, bir taraf yaralı kalır... Dünyanın tüm ırmakları birleşse, temizleyemez yaraları, kuruyan çiçeğin, olgunlaşmadan öldürülenin anısını silemez...Bunca dünya yükü arasında, o izi de silemezsem... Seni, o izlerle bırakamam... en çok seni sevsem de... Anla beni...Sana yaşatamayacağım bir çiçek sunamam...

...Yüreğimi verdim... Almadı... O ortada... kaldı... Ben yalnız... kaldım... kaldık... kaldık... Tarihsiz bir zamanda... Ay ışığında... Kaldık...

Mehtap B. Aydın