Sonbahar

**yeşil** · 28.03.08, 12:56

[Sadece Kayıtlı Kullanıcılar Linkleri Görebilir. Üye Olmak İçin Tıklayın...]sonbahar yapraklarını da alıp gidiyordu, boynu bükük, yavaş adımlarla hüznün ve aşkın başkenti Ankara'dan.. sonbahar bir kere daha yenik, bir kere daha arada kalmış, bir kere daha yapayalnız, yerini kışa bırakmış, istemeye istemeye gidiyordu..

istemeyerek gitmek nasıl birşeydir bilir misiniz bilmem..

böyle boğazınızda bir yumruk oturur, aldığınız her nefes geçtiği yoldaki dokunduğu her hücreyi yakar, hücre hücre beyniniz hapsolur hayali bir aşk hücresine..

kalmak isteyip de kalamamak; gitmek isteyip de gidememekten zordur kanımca.. ya da öyle birşey..(bu ayın tespiti bu olsun, çok dokundu yüreğime..)

herneyse, ne diyorduk..son bahar.. öylece, sanki son kez gelmiş de son kez gidiyormuş gibi gidiyordu adına yakışır bir şekilde.. belki de bu benim son sonbaharımdı kim bilir?

kış yine oyunu kazanmış, gösteriş meraklısı halleriyle, keskin bir soğukla geliyordu Ankara'ya.. her seferinde, hep aynı taktiklerle etkiliyordu insanları kış.. güç, soğukluk, kendinden eminlik, hayatı ele geçirme.. kış böylesine birşeydi işte.. geldiği anda geldiğini hissettiriyordu.. zavallı sonbaharınsa birkaç yaprakla yapacağı bir kaç renk değişikliği ve hemen ardından yaprak dökme numarasından başka birşeyi yoktu.. sadeydi son bahar.. sade olduğu için ölesiye güzeldi..

ben kandırdım kendimi hep
bu sefer geldiğine
..
hep kandırdım kendimi şekerle mutlu olan küçük çocuklar gibi..

ah, nasıl da kontrolsüz akıyor gözyaşlarım bu son sonbaharımın son gecelerinde..
nasıl da anlamsız gelecek mevsimler göremeyecekken sonbaharı bir kez daha..
ellerimiz titreyerek yazmak son sözcükleri..

komik bir dalga geçilmişlik hayat tarafından
hep bemol ve diyezlerde geçmiş kısacık ahir ömrümüz.. düz bir nota basan olmamış yüreğimizin tellerinde.. hep 'zor'u çalmış.. hep 'zor' notalar olmuş.. hep imkansız.. hep zor.. zor.. yerinden söyleyememişim ben de zaten, sesim hep pes gelmiş.. susmam gerektiğini anladığımda ise çok geçmiş..

şimdilerde son bahar son sarı yapraklarını da toplayıp gidiyor Ankara'dan..
Ankara çırılçıplak ve kel bu aralar.. kış da tamamen gelip yağdırana kadar karını, herşeyiyle apaçık Ankara..

gidiş yakın 'mış gibi' geliyor yazık ki..
gidiş yakın..
ellerim üşüdü şimdi çok
titriyor parmaklarım
beni de götür son bahar diyorum..
çoktaan uzaklaşmış duymuyor..

öyle soğuk bir odada
tek başıma
canım yana yana oturuyorum..

terzi kendi söküğünü dikemez hesabı
bir doktor olarak kendi yaralarımı iyileştiremiyorum
vurulmayı bekleyen beyaz atlar gibi..

uyuyayım ben en iyisi..
uyuyayım..

__________________

Enkona---------Yeşil

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç