altı yıl

**yeşil** · 28.03.08, 13:03

[Sadece Kayıtlı Kullanıcılar Linkleri Görebilir. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

bir kenara oturmuş gelen geçeni sessizce izliyordu yağmur delicesine yağarken Ankara'ya.. aslında bakışları fazlasıyla boşlukla doluydu. zira görmüyor sadece bakıyordu.. gördükleriyse geçmişi, hissettikleri ve kırık dökük hayalleriydi..

bundan tam 6 yıl önce binumut( bu yeni bir tabir ben uydurdum) geldiği bu yerden şimdi böyle ayrılacak olmak dokunuyordu ona. nasıl geçti bu kadar yıl, ne zaman bu hale geldi, içinde neler değişti, neden şu an böyle hissediyor bilemiyordu.. bunları düşünüyor, düşündükçe çözüm bulamıyor, çözeceğim dedikçe dolanmış ipi bir ucundan çekip iyice dolaştırıp çözülmez düğümler haline getirircesine kafasını allak bullak ediyordu.. bir insan kendine böylesine bir kötülüğü neden yapıyordu şu an bu konuda bir fikrim yok.. lakin o yapıyordu işte..

belki de geçmişe dönüp bakma daha kolaydı. belki de geçmişle yüzleşmek daha zordu ve acıydı. acılardan öğreneceğini düşünüoyrdu kim bilir.. bir son bahar daha yerini kışa bırakmaya hazırlanırken, gelecek son baharı nerede kimle geçireceğini ve hatta gelecek son baharın olun için de 'gelecek' mi olduğunu bilmiyordu. insanoğlu işte, sanki sonsuza dek yaşayacakmış gibi yaşıyor.. velhasıl düşünceli, umutsuz ve sanki tüm bu olanlar tek gecede olmuş gibi şaşkınlıkla bakıyordu geçmişine..

saf ve temiz, inançlarla ideallerde dolu bir gelecek hayali.. azim, sonra öğrenme hevesi, aşka dair yeni şeyler.. yeni başlangıçlar. (ki sahiden de yeniydi bu başlangıç. güvensizliğe ve acıya yapılan başlangıçtı doğrusu, herneyse) sonra yıllar geçti.. önce bütünlüğünü kaybetti kalbi, hemen akabininde güveni.. kırık dökük, yıkık ve paramparça.. gün geçtikçe daha da yozlaştı herşey.. inanmak, güvenmek acıya açılan kapı oldu. maymunlar bile öğreniyor değil mi zamanla.. hatta ayılar ve fareler bile acıdan kaçmayı öğreniyor da.. insanlar neden öğrenemiyor, bilemiyorum.. (bu da benim bi tespitimdir efendim)

herneyse efendim, uzatmayalım dışarıya bakıyor'muş gibi' geçmişine bakan küçük kız burdan nasıl ayrılacağını düşünüyordu.. ne eksik, ne fazla, ne yıpranmış, nelerin yenilenmesi gerekiyor bunların hesabını yapıyordu.. yağmur alıp giderken sokakların kirini, isini; nedense bir ona geçmişinin kirini getiriyordu.. balçık balçık oluyordu her yer..

kim bilir siz o sırada hangi günlük işinize takılmış yaşamınıza doğrusuyla yanlışıyla devam ediyordunuz.. belki de bazılarınız kızın izlediği yoldan elinizde şemsiyelerle geçiyor, kimileriniz yağmurdan kaçmak için manasızca koşuyordunuz..

'dur' dedi kız.. 'dur nolur dur..'
ı-ıh..
zamanı durdurmak da geriye almak da mümkün değil..
kafan(m)ızın bir köşesinde bulunsun..

fonda bir müzik yine
'gölgen gibi, adım adım
her solukta benim adım

ben nasıl ki unutmadım
sen de unutma beni, unutama beni..'

__________________

Enkona---------Yeşil

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç