Bu gece uyu(ya)madan önce masal anlatmadım kendime.
Yani uyumadım, bilirsin; beyin hücrelerimin hazin istilası.
Yine birkaç ada kaybettim; birkaç kıta zapt ettim.
Kısacası kendi kafa çöplüklerimde birkaç martı leşi seyrettim.
Acıklı hikayelerdi hepsi de sahiplerince belki, ancak ben sahiplenmedim;
pi.. gibi cami avlusunda terk halinde bütün hislerim.
Ne de olsa trajikomik olan her şeyin içindeki tra(-ji)ş faslını es geçmeyi senden öğrendim.

Sevinebilirsin.

Artık ortak bir trajediye sahip çıkabilir hayatlarımız,
Ortak acılarda payda bulabilir kişilik kaybına uğramış "bayağı" kesirlerim ve kesirlerin.
Dünya "basit" se bizim günahımız ne dediğini duyar gibiyim.
Ben işte buna gülerim.
Zor olmayı ben seçmemiştim, beni buna zorlayan sendin.
Şimdi biz gülerken tüm dünya ağlayabilir; hatta kendinden utanabilir.
Bir rivayete göre içten(dıştan?) gülme taklitlerinde artık daha başarılıyım.
Rivayet oluşu gerçekten gülüp gülmediğimi kendimin de ayırt edemeyişinde saklı.
Peki niye mi masal anlatmadım bu gece kendime uyuyabilmek için?

Seni düşünmek istedim.

Bilinçli bir kamikaze eylemiydi benimkisi yani, kısacası sen suçlu değilsin.
Aşkta ve savaşta her şey mubah demişler ya bir kere; uçabilmek için bir yere çakılmayı ben seçtim.
Ancak ayaklarımın altından yeri, dudaklarımın temasından nefesi ve heceleri çekip alan sendin.
Seni özledim, inkâr edecek değilim.
Işığı sana inat söndürdüğümü sanma, sadece artık korkmuyorum ışıksızlıklardan.
Artık sensizlikten de korkmuyorum; korkulacak bir şey olmadığını senden hemen sonra anladım.

Çok çabuk oldu.

Beklemenin zaman kaybı olduğu yerde durak mimarisinin estetiği yoktu.
Alışmak en büyük alışkanlık dersem ihanetle suçlama sakın.
Henüz uyumadım.
Yatağım ceninim; bedenim kıvrıldı; sarıldı kendine;
Velhasıl annemin bedenindeki işgal alanımı arıyorum bugünlerde.
Ne dersin; eski alışkanlıklarıma mı dönüyorum yoksa?
Eğer ki düşüncen buysa; yanıldığını bilmelisin.

Senden sonra çok değiştim.

Bir söylentiye göre kendimden firar teşebbüsündeyim.
Ne dersin, becerebilir miyim?
Senin ardından, yüreğimi birkaç savaşta kaybettim.
Anlayacağın ben de artık senin gibi yüreksizim;
Gözün arkada kalmasın mirasına sahip çıktım sevgilim.
Karşılığında şık zaferlerim ve çoğul yalnızlıklarım oldu.
Ellerimi tutan ellere riyakâr aşklardan fazlasını veremedim.
Kabuğuma çekilmek istiyorum.
Kimse incitemezdi ya beni orada, en iyi sen bilirdin ve bir tek sen incitebilirdin ya hani...

Gidişinin ardından kendimi çok incittim; gel yüreğim!

Veda hücrelerimden geçiyor.
Ayak seslerini duyuyor musun?
Seni özlüyorum, neyi özlediğimi bile bilemeden.
Seni nefes almayı özler gibi, seni yaşamak gibi;
Bileklerimden dudaklarının kan kan akışı gibi..


Gel!
Kendini yakan cehennemim; yangını cennetim!

Gel!
Tutuşturalım gökyüzünü.
Sonra kaçalım, tanrılar çıldırmış olmalı(!) ya, peşimize düşmezler; korkma!

Ama yoksun.
Belki de sırf bu sebepten dolayı sana kundaklandı tüm gecelerim.
Gözlerime her değen yabancının bakışlarında aradığım sensin.

Bu gece uyumayı denemedim.
Ve aslında bir konuda yalan söyledim,
özlediğim sen değil
senle giden ben' dim.

-ALıntı-

Alıntı:

spoiledeagle´isimli üyeden Alıntı okudum, okumaz olaydım, efkarlandım...

Aynı cümLeyi ben de kurdum..

GüzeL de yazıLmış hani..