62 TAVŞANI

Denize düşen bir oyuncaktır Kız Kulesi
Soruyorum berber koltuğundan
İki ayna arasında akıp giden görüntüme
Şair olanımız hangisi?
Pencere tüllerine gelinlik diye sarılan
O küçük kız nerede şimdi?
Gemim battı çoktan
Denize inen tüm filikalarıma erkekler bindi
Duvardaki yangın düğmesini örten cam parçasıyım
Kurtuluşun olacaksa hiç düşünme ayakkabının topuğu ile kır beni
İnanmıyorum uzaylılara duymalıyım birilerinden
Yıldızlardan nasıl görünürdü diye mahallemizdeki yazlık sinema
Öğrendim saat kulelerini kibrit kutularından
Bağışla beni iki dünya savaşının yaşandığı yüzyılda
Nüfus cüzdanımdaki 62'den yaptığım tavşan



AYNA OYUNU
Mahalledeki en güzel kızın
duvara aynasından
yansıttığı ışığı
nedendir bilmem
hep ben yakalardım
onca çocuğun
elleri arasından.



BEYAZ
O siyahtı
kurşuna dizenler beyaz
silah sesinden
ürkerek gökyüzüne
uçuşan kuşlar
bembeyaz



DUDAK PAYI
Çay bardağında
Bırakılan dudak payı
Kadar bile
Uzak kalamam
Gözlerine

Yakın olsun isterim
Ellerime ellerin
Yanındaki beton binaya
Yaslanması gibi
Köhne bir evin

Seni bir çivi
Gibi çaktım
Çünkü beynime
Ve toplayıp
Bütün kerpetenleri
Attım denize



KAĞIT GEMİ
Deniz kıyısında
bir martıyla konuşurken görüyormuş
dostlarım beni sürekli
bir kaptanım çünkü
kağıt gemilerden
emekli

Kılları uzadıkça ellerimin
unuttum kağıtlardan
nasıl gemi yapıldığını
ki yaşlılığa uzanan
birer iskeledir parmaklarım
çözüldü uçlarından
nice kağıt geminin
palamarı

Çocukluğumun tahta atını
bozarak yaptığım iskeleye
küçük bir kağıt gemi
yanaşır mı dersiniz
kazısam ellerimdeki
bütün kılları ! ...



NE YAPIP NE EDİP
Çocukların uyumasını bekleyen sevişmeler
başlarken yatak odalarında
bir gramofonun
kırık iğnesi gibi yürüyorum
sokakların siyah
taşlarında

Faytonlar geçmiyor önümden artık
son sürücünün
elindeki kırbaç
mazoşist bir müşteri için
sexshop'un vitrininde
satılık

Ansızın bastırıyor yağmur
işte buna seviniyorum
belki de
bakkaldan dönen çocuğun
balkondaki çamaşırları
toplama telaşındaki annesine
paranın üstünü
unutturur

Yalnış duydun seni değil
organlarımı bağışladım
ben ki öptüğüm
ilk dudakta
traş olmuş babanın
tadını bıraktım

Ne yapıp ne edip
buldum sonunda
içinde kurbağaların yüzdüğü
o küçük gölü
ama kimsecikler yok ortalıkta
ne yakup ne edip



YÜREĞİM
Yüreğim
Islaktır benim
Kuytularda ağlamaktan
Ve hafif uçuktur rengi
Kurusun
Diye kaç kez
Güneşe asılmaktan...



YÜREĞİM II
Barış yüreğimde
Çam kokulu bir orman
Varsın konsun dallarıma
Savaş denilen
Yaslı ağaçkakan

__________________

Boncuk...güzel insanın güzel şiirleri için sağol

__________________

sunay akın kimsenin bilmediği denizlerde çok deniz milleri katetti...yolun açık olsun sunay akın...kıymetini bilenler olarak alkışlarla ilerleyişini kutluyoruz...teşekkürler boncuk çok güzel şiirler...

__________________

Onu kelimelere sığdırmak çok zor , yolu açık olsun .. Yakın arkadaşı Akgün Akova ile tanışma fırsatını yakalayıp ortak kitapları olan " İki Şair Arasında İstanbul " adlı kitabı hediye etmişti sağolsun, beni çok mutlu etmişti..

__________________

Bitanede ben Ekleyeyim...
Paylaşım için saol Boncuk

Bilerek mi yanına almadın giderken
başının yastıkta
bıraktığı çukuru

Güveniyordum
oysa ben sevgimize
vapur iskelesi
ya da tren istasyonundaki
saatin doğruluğu kadar

Beni senin gibi
bir de annem terketmişti
ki göbeğimde durur
onun yokluğundan
bana kalan
çukuru

__________________

Emeğine sağlık

__________________

(iki tane daha şiirini Ekleyeyim bu güzel yazarın...)

Fransızlar yeni buluşları olan uçağı tanıtmak için tüm uluslardan
katılımcıları davet ederler...
Herkes böyle bir icatın gerçekleşmiş olması nedeniyle şaşkın ve meraklıdır...
Dönemin Osmanlı hükümetine de katılımcı için haber gönderilmiş...
Hükümet icatlara oldukça meraklı olan Ali Rıza Paşa'yı gönderelim o
meraklıdır demişler...
ve derhal saraya çağırmışlar...
kendisine Fransızların buluşundan bahsetmişler ve Osmanlı'yı temsilen
gitmesini istemişler...
Ali Rıza Paşa bunu biz yapmalıydık demiş içinden hayıflanarak...
Yalnız demişler paşaya davet 2 kişilik yanına 1 kişi daha al onu da sen belirle demişler...
Ali Rıza Paşa biraz düşünmüş ve bir delikanlı var onu götüreyim demiş...
Neyse Ali Rıza Paşa ve delikanlı Paris'in yolunu tutmuşlar...
Paris'te otele yerleşmişler...
Ve buluşun gösterileceği gün kalabalık
meydan ve pist herkes merakla bekliyor..
Derken pilot hazırlıklarını yapıyor...
Üstüne mont giyiyor bir de
gözlük takıyor...Uçak havalanıyor...
Parendeler, taklalar, manevralar müthiş bir gösteri...
Piste iniyor...
Alkışlar arasında iniyor uçaktan...
Herkes kıskanç ama şaşkın....
Bir yetkili bir gönüllü istiyor...
Pilotun arkasında ona eşlik edebilecek cesareti olan..
Bizim delikanlı atılıyor...
Ben ben...
Tamam, deniyor ve delikanlıya gözlük
ve mont veriliyor...
Delikanlı montu giyiyor gözlüğü takıyor..
Kalabalıktan sıyrılmak üzere iken,
Ali Rıza Paşa kolundan tutuyor..
Boşver sen binme bırak başkası binsin diyor...
Neden diye soruyor delikanlı...
Birşey mi hissettiniz??
Yok, sen yine de binme evlat diyor...
Derken başkası biniyor uçağa...
Uçak havalanıyor...
Delikanlı öfkeli paşaya...
Parandeler... manevralar...
Derken uçak alev topuna dönüyor ve piste çakılıyor...
2 ölü...
Delikanlı paşaya bakıyor hayretler içinde...
Paşa mağrur ve mutlu...
Bir insani kurtardigi icin...
Ama bir başkası ölmüştü...


Ama kurtardığı bir insan değildi....
bir ulustu...


Çünkü delikanlı Mustafa Kemal Atatürk' tü....

__________________

İlk okuduğumda çok hoşuma gitmişti özellikle bu şiir..
Teşekkürler .. (: