Mehmet Şah Erincik - İkimizi Böldüler Evde Kaldı Birimiz

kaf-kef · 31.12.07, 17:28

İkimizi Böldüler Evde Kaldı Birimiz

Şimdi bir akşam üzeriyiz yalnızlıkla, çığlığına benziyoruz güneşin
Bu sarp dağın ardına batacağız bir şey olacağız birazdan
Medet umuyoruz gökyüzünden, kurgularından medet umuyoruz
“bizi eldeğmemiş bir şeye çevir”, karanlık olacaksak bir gün
herkesin güldüğü bir replik olacaksak, sonumuz senle olsun
sonumuz yakutlarınla sonumuz nice boşluklarınla ey gökyüzü
çok şey gördük zar perdesini aralarken bu niceliğin

“o gülen ağızlarınızla öpün beni” birkere öptünüz mü beni
yalnızlığımı da öpmüş olursunuz, dik, kalabalık bir yokuşta
biz birbirimizle tümleşik, çoklu, tesadüfi,
aynı sokak ucunu dikizleriz gün boyu
sırtımızda demirden bir halkayla, demirden yontularak
şu kuytuluktayız, şu görmediğiniz yerde bizi çıkaramazsınız.
Uzanın diye bekliyoruz, yanımıza yöremize uzanın
Sizin öpmelerinizle biz soluk alalım, sizin gelişlerinizle
O köşeden o bilmediğimiz köşenizden çıkıp gelin soluk alalım

Paylaşıyoruz bir bütünü, bir bütünün parçalarını; ikimiziz
Yoksak ikimiz birden yokuz şu bindiğiniz trende
Şu rayda ikimiz birden parçalanıyoruz,
Beyaz ayaklı bir kadın geçiyor üstümüzden
Üç serseri geçiyor, üç yol direği, üç karmaşık sıkıntı
Biz o zaman değişiyoruz, biz o zaman bölüşmüyoruz bir bütünü
Beyaz ayaklı bir kadın bölüyor bizi.

Beyaz ayaklı kadın böldüğünden beri bizi
Yalnızlığım evde kalıyor ben dışarı çıkarken.

Mehmet Şah Erincik

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç